Hér kemur loxins restin af myndunum og er þetta síðasta færzlan á þessari vefbók. Ég er nefnilega kominn heim og byrjaður að vinna.

Ég vil að lokum þakka öllum sem skoðuðu og settu inn athugasemdir. Það var ánægjulegt að skrifa fyrir ykkur og sýna ykkur myndir.

Bless, elskurnar!!

Finally, here is the rest of the pictures and this will be the last entry to this blog. I have arrived home safe and sound and started working.

I want to thank all of you who read and commented. I enjoyed writing for you and showing you pictures.

Bye, darlin's!!

Ég, Pete og Laura.

Me, Pete and Laura.

Ströndin á Ilha Grande.

The beach on Ilha Grande.

Afi og amma við málaða kletta á Kúbu.

My grandparents by painted cliffs on Cuba.

Afi og amma í helli.

My grandparents in a cave.

Opið á hellinum.

The cave's mouth.

Foss fyrir utan hellinn.

A waterfall outside the cave.

Havana.

Che Guevara.

Strönd við Atlantshafið.

An Atlantic beach.

Hundur sem líkist ótrúlega gamla hundinum mínum, Lubba.

A dog who is remarkably similar to my old dog, Shock.

Blómstrandi kirsuberjatré í Mexíkóborg.

Blooming cherrytree in Mexico city.

Indíánar sem framkvæma þessa athöfn, að láta sig snúast niður úr 50 metra hárri stöng.

Indegionus men who, as a ritual, spin down a 50 meter (170 feet) pole.

Sólsetrið bakvið nýlistasafnið í Mexíkóborg.

A sunset behind the museum of contemporary art in M.C.

Dómkirkjan í Mexíkóborg (sú stærsta í Ameríkunum) að kveldi dags.

The cathedral (the largest in the americas) during the evening.

Draugamynd af fyrstu ríkisstjórn Mexíkó.

A ghostly picture of Mexico's first cabinet.

Pípuorgelið í dómkirkjunni er frá 1628.

The organ in the cathedral is from 1628.

Sneiðmynd af hofi Azteka í Mexíkóborg.

A wedge picture of the main Azteca's temple in M.C.

Svona leit Mexíkóborg út þegar Spánverja bar að garði.

That is how M.C. looked like when the Spaniards arrived.

Ég er rosalega sterkur!

I'm so strong!

Höfuðskraut Moctezuma á bak við mig.

Moctezuma's hat behind me.

Kristur á Corcovado vakir yfir Ríó de Janeiro.

Christ on Corcovado watches over Rio de Janeiro.

Botafogo.

Copacabana.

Copacabana að kveldi.

Copacabana during the evening.

Húsin í Salvador eru litrík.

The houses in Salvador are colourful.

Sama gata.

The same street.

Ströndin í Porto de Galinhas.

The beach in Porto de Galinhas.

Amazon-fljótið.

The Amazon river.

Svona var útsýnið í minni 14 tíma ferð upp Amazon-fljótið.

That is what the view looked like during my 14 hour journey up the Amazon river.

Virkið í Cartagena.

The fortress in Cartagena.

Munkaklaustur sem er frá dögum fyrstu Spánverjanna.

A monk monestary from early colonial times.

Ég við útsýnisturninn í virkinu.

Me, in the guardtower in the fortress.

Sólin skín í gegn um bjöllugatið.

The sun shines through the bell hole.

Sólin að setjast í rokinu.

The sunset in the wind.

Panamaskurðurinn.

The Panama canal.

Skipið að bíða eftir fjöru.

The ship waiting for the ebb.

Fjaran komin...

The ebb came...

Dómkirkjan í Panamaborg.

The cathedral in Panama cith.

Dómkirkjan séð að framan.

The front of the cathedral.

Minnismerki og dómkirkjan í bakgrunn.

A monument with the cathedral in the background.

Ég kvaddi latnesku Ameríku með talsverðum söknuði og áttaði mig í raun og veru ekki á því síðasta
kvöldið mitt í Mexíkóborg að ég væri að kveðja Ameríku að sinni.  Ekki felldi ég þó tár, því ég
veit að ég á eftir að eyða meiri tíma þar og skoða margt meira, þó eitthvað af því sé búið og gert
og verður að öllum líkindum aldrei gert aftur.

Eftir 10 tíma flug frá Mexíkóborg til Madrídar kannaði ég hvernig ég kæmist til Alicante að taka á
móti foreldrum mínum daginn eftir.  Það gekk ekki þrautarlaust fyrir sig og þurfti ég að ráfa um
terminala flugstöðvarinnar í leit að neðanjarðarlestinni, því ég þurfti að fara með henni á lestarstöðina.  Þar gat ég loxins keypt miða til Alicante, en ég hafði pantað gistingu á hóteli rétt fyrir utan flugvöllinn.  Það gekk heldur ekki þrautarlaust að komast þangað, því leigubílstjórinn þekkti ekki hótelið, þrátt fyrir að ég væri með heimilisfangið.  Loxins kom þó að því að ég gat hallað höfði mínu í notalegt og mjúkt rúm og komist í heita og góða sturtu.  Daginn eftir tók ég svo á móti foreldrum mínum á flugvellinum og við tókum næstu lest til Barcelona, en þar áttum við pantað á gistiheimili við La Rambla götuna í miðbænum.  Við komumst þangað, en klukkan var hart nær ellefu um kvöldið og eigendurnir farnir að bíða eftir okkur.

Við eyddum næstu 5 dögum í að skoða þessa merku borg og sáum ýmislegt merkilegt og margar fallegar byggingar og söfn.  Þetta er að mínu mati ein fallegasta borg sem ég hef heimsótt.  Það er ekki furða að Laxness hafi ritað hluta af Sjálfstæðu fólki í þessari borg.  Við þurftum þó á endanum að kveðja og fórum með lestinni til Alicante, þar sem við höfum nú eytt tímanum í sólbaði og göngutúrum.

Þetta verður ekki síðasti pistillinn, því ég á eftir að skella inn restinni af myndunum og skrifa einn pistil þegar ég yfirgef Spán í bili.

Bless, elskurnar!

English:

I said goodbye to latin America with regret and my last night in Mexico city, i did not realize that I was saying goodbye for a while.  I did not cry though, because I know I will spend more time there and look at more things, even though some of it is done and probably will never be repeated.

After 10 hours flight to Madrid, I checked how I could get to Alicante to greet my parents the next day.  That took some effort and I had to wander the terminals in search for the underground train, because I had to take the tubes to the main trainstation.  There, I could finally buy a ticket to Alicante, but I had reserved a room in a hotel close to the airport.  My troubles were not over then, because the taxidriver did not recognize the hotel, even though I had the address written down.  Finally I could rest my head on a soft pillow in a nice bed and was able to wash off in a good shower.  The next day I greeted my parents at the airport and we took the next train to Barcelona, where we reserved a guesthouse at La Rambla, right down town on a nice spot.  We made it there, but the time was 23:00 o'clock and the people were waiting for us.

We spent the next 5 days viewing the city's most touristy places and buildings, and the city has got a lot of those.  Barcelona is in my opinion one of the most beautiful cities I have ever visited.  We had to leave in the end, taking the train to Alicante, where we have spent our time walking and sunbathing.

This will not be the last missive here, because I still have to show you the rest of the pictures and write a new one when I leave Spain for now.

Cheers, darlin's

Ég flaug frá Cartagena til Panamaborgar og varð nokkuð hissa á borginni þeirri.  Hún er nútímalegri en þær flestar sem ég hef heimsótt í latnesku Ameríku, en þar er væntanlega um að kenna að Bandaríkjamenn hafa verið þar nokkuð mikið með hönd í bagga.  Ég átti bókað á farfuglaheimili í Casco viejo, sem er hluti af gamla bænum.  Þar mátti finna gömul hús og fallegar byggingar.  Reyndar var gatan sem heimilið var í, nokkuð sérstök að því leiti að hún skipti hverfinu í slæman og góðan hluta.  Mér var sumsé ráðlagt að fara aldrei vinstra meginn, en halda mig hægra meginn.  Þetta heimili var eitt það bezta sem ég hef gist á og var eigandinn, Ricardo (frá Kólumbíu) einstaklega hjálpfús og indæll.  Þar hitti ég líka fullt af skemmtilegu og litríku fólki.

Frá Panama var ætlunin að fljúga til Havana klukkan 11:08 að morgni dags.  Ég mundi tímann ekki rétt og hélt að flugið væri kl. 11:38.  Ég ákvað að mæta á flugvöllinn minnst klukkutíma áður, en þegar ég kom kl. 10:32, voru innritararnir eitthvað stressaðir.  Ég komst samt inn og inn að hliði eftir einar 11 mínútur.  Þá komst ég að því að þessir bjánar höfðu yfirbókað fjóra farþega í vélina og þurftum við að sitja eftir með sárt ennið.  Ég hafði talsverðar áhyggjur, enda var ætlunin að hitta afa og ömmu í Havana.  Ég spurði hvort hægt væri að komast á netið einhvers staðar á vellinum, en mér var tjáð, að vegna breytinga væri ekkert internetkaffi á staðnum.  Mér leist ekkert á blikuna, en á endanum var mér hleypt í ofursalinn, þar sem business-skala mennirnir fá að bíða eftir flugi.  Ég sat þar þar til kvöldflugið kom og reyndi að senda SMS til ömmu og vonaði að allt væri í sómanum.

Ég lenti í Havana kl. 22:55 og fór í gegn um einhverja ströngustu og hæggengustu landamæragæzlu og töskuafgreiðslu sem ég hef vitað um ævina.  Engu að síður komst ég í gegn og tók leigubíl að hótelinu okkar og það gekk öllu hraðar að rita mig inn þar.  Þegar ég kom upp á herbergi, var amma sem betur fer vakandi, lesandi blað.  Ég útskýrði fyrir henni hvernig í öllu lá og gat hún því farið róleg að sofa, en þau afi höfðu beðið á vellinum, þar til þau urðu úrkula vonar.  Afi vaknaði líka upp og vissi því af mér strax.

Við tóku átta dagar af lúxushótelum og skoðunarferðum á Kúbu, en hún er að mörgu leiti öðru vísi en önnur lönd latnesku Ameríku sem ég hef heimsótt, en þó um margt svipuð.  Skrifræðið er t.d. ógurlegt, en fátæktin sú sama.  Fólkið á Kúbu er þó elskulegt og hjálplegt.  Við skoðuðum vindlaverksmiðju og gamla bæinn í Havana og fórum út í sveit og skoðuðum Santa Clara, en það var bærinn sem markaði þáttaskil í byltingunni 1959, þar sem Che Guevara við 18. mann yfirbugaði lest, sem innihélt allskyns hergögn og vopn, ásamt 420 manna herliði Batista.  Síðan lá leiðin til Varadero sem er túristabær á norðuströndinni og þar fórum við í bátsferð og sóluðum okkur á fínu hóteli, þar sem allur matur og drykkur var innifalinn í verðinu.  Allt!

Það kom svo að því að hópurinn fór heim, en ég varð eftir og eyddi þremur náttum í viðbót í Havana á ljómandi góðu heimili í Vedado hverfinu.  Þar gisti ég í herbergi hjá venjulegri kúbanskri fjölskyldu.  Það var ljómandi gott.  Ég hitti Jón Sigvaldason, frænda minn eitt kvöld og hann, ásamt barnabörnum sínum bauð mér í mat.  Ég hitti líka par á veitingahúsi og þau sögðust geta reddað mér vindlum á spottprís.  Ég varð spenntur fyrir því og fórum við heim til vinar þeirra, sem vinnur í vindlaverksmiðju.  Hann sýndi mér marga kassa af vindlum og leist mér einna bezt á eina tegund.  Hann sagðist geta selt mér kassann (25 vindlar) á 8.000 krónur (u.þ.b.)  og sýndi mér bækling sem sýndi hvað helstu vindlategundir kostuðu opinberlega í Havana.  Ég sá að kassinn af þessum átti að kosta út úr búð tæplega 38 þúsund kall!  Ég keypti hann því og ljómaði eins og tungl í fyllingu.

Næst var förinni heitið til Cancún í Mexíkó og svo áfram til Playa del Carmen, en það er bær rétt suður af Cancún.  Það voru í raun mistök af minni hálfu, þar sem allt var troðið af blindfullum Bandaríkjamönnum og bærinn allur voða ,,túristalegur" og dýr.  Ég var víst búinn að panta 3 nætur og hélt mig við það.  Því næst tók ég flug til höfuðborgarinnar á farfuglaheimili sem mér líst vel á.  Ég er í herbergi ásamt þremur Dönum sem eru svo sannarlega ,,ligeglad".  Einn þeirra var meira að segja þrjá mánuði á Íslandi einu sinni og talar dálítið í Íslenzku.  Reyndar var ég meira hissa að hitta Íslending hér á heimilinu þegar ég var að rita mig inn.  Hún vinnur í New York og er í smá fríi hérna.  Við höfðum reyndar bara tíma til að spjalla eina kvöldstund, því hún var á förum daginn eftir og kom ekki aftur fyrr en ég var farinn.  Ég fór svo í morgun og skoðaði minjasafnið hér í Mexíkóborg, en það er víst stærsta minjasafn í heimi.  (Stærra en British Museum...)  Svo tók ég túristarútu um borgina og sá helstu merkilega staði hér.  Borgin er reyndar OFBOÐSLEGA stór.  Þegar við lentum í borginni og flugvélin þurfti að snúa við, sást borgin í allar áttir og það var sama hvert litið var; frá Juárez flugvelli sást ekki til enda borgarinnar í neina átt!

Ég fer svo á fimmtudaginn til Spánar að hitta foreldrana og eyði tveimur vikum með þeim, áður en ég fer að hitta vinkonu mína í Salamanca, en hún er þar við nám.  Næsti pistill verður væntanlega sá síðasti og fáið þið þá stóran skammt af myndum.

Bless, elskurnar!

English:

I flew from Cartagena to Panama city and was a bit surprised by that city.  It is more modern than most of the ones I have visited in latin America, but that is probably because the U.S. has had a lot to do with the country in the past.  I booked a hostel in Casco Viejo, which is a part of the old town.  There were some old houses and beautiful buildings.  The street was a little special, because it split the neighbourhood in two parts; good and bad.  I was told not to go to the left, but keep to the right.  That hostel is one of the best I have ever slept in and the owner, Ricardo (from Colombia) was very helpful and friendly.  I also met a lot of colourful and fun people.

From Panama, I planned to fly to Havana at 11:08 am.  I did not remember the departure time correctly and thought the time was 11:38.  I decided to show up in the airport at least an hour before the flight, but when I arrived at 10:32, the check-in people were a bit nervous.  I still made it in and was at the gate in 11 minutes.  Then I found out that those morons overbooked four passengers on the flight and we were left behind.  I was worried, because I was planning on meeting my grandparents in Havana that day.  I asked if there was any internet café on site, but was told that because of renovation, there was none.  I was even more worried, but was let in the presidents lounge, where the business-class people wait for flights and sat there until the evening flight departed and tried to send my grandmother a SMS and hoped for the best.

I landed in Havana at 22:55 and went through one of the strictest and slowest bordercheck and baggage retrieval respectively that I have ever witnessed.  None the less I made it through and took a cab to our hotel and check-in there was much faster.  When I came up to our room, my nana was fortunately awake, reading a newspaper.  I explained to her recent events and she could go calmly to sleep, but she and grandpa waited in the airport for quite a while.  Grandpa woke up and saw me immediately.

Eight days of luxury hotels and tours were next to go in Cuba, but she is in a many ways different from other latin American countries I have visited, but also similar.  The red tape is miles upon miles long, but the poverty is the same.  The Cuban people are however friendly and nice.  We went to a cigar factory and Havana’s old town, went to the country to Santa Clara, but that town was crucial in the ’59 revolution, as Che Guevara and 17 others defeated a train full of arms and 420 of Batista’s soldiers.  After that we went to Varadero which is a touristy town on the north coast and there we took a boattrip and cought a few rays in a great hotel where all food and drink was included in the price.  Everything!

Finally the group left home, but I stayed behind and spent 3 more nights in Havana in a nice, authentic Cuban home in the Vedado district.  That was splendid.  I met my cousin one night and he, and his grandchildren, bought me dinner.  I also me a pair in a restaurant and they said they could get me cigars for a very good price.  I was game and we visited their friend, who works in a cigar factory.  He showed my a few and I thought best about one brand.  He told me he could sell me that box (25 cigars) for 110 dollars and showed me a pamphlet depicting the price of all the major brands of cigars, sold in Havana.  I saw that this particular brand costs 511 dollars!  I bought it and was happy like a pappy.

Next it was Cancún in Mexico and forward to Playa del Carmen, but that is a town just south of Cancún.  That was a mistake, because it was full of drunk, obnoxious Americans and the whole town very touristy and expensive.  I had ordered three nights and kept it.  I took a flight to the capital, Mexico city, where I had booked three nights in a hostel which looked good on the web.  I´m sharing a room with three Danes, who are very easy going.  One of them even spent three months in Iceland and spoke a little icelandic.  I was very surprised to meet an icelander here in the hostel as I was registering.  She works in New York and is here on a holiday.  We only had time to talk for one evening as she left the next morning and will not be back before I leave.  I went this morning on a tour to the anthropology museum, which is the largest in the world.  (Larger than British Museum…)  Then I took a tourist bus and saw all the most interesting things in the city, which is by the way HUGE!  When we landed, the plane had to turn around and we saw the city in all directions and no matter where I looked, I did not see to the end in any direction!

I will leave on Thursday to Spain to meet my parents and spend two weeks with them, before I meet my friend in Salamanca, but she is there studying.  The next column will probably be the last and you will get a large doze of pictures.

Bye darlin’s

Ríó de Janeiro.

Ég kom til fyrrum höfuðborgar Brasilíu.  (Ríó var höfuðborg Brasilíu frá 1763 til 1960 þegar Brasilíuborg tók við sem höfuðborg að tilstuðlan Juscelino Kubistchek, þáverandi forseta, en Ríó tók við höfuðborgartigninni af Salvador.)  Fæturnir á mér voru satt að segja að gefast upp.  Þeir voru bólgnir sem aldrei fyrr og blöðrur og sár á víð og dreif.  Ég gat því lítið gert og naut borgarinnar ekki fyrr en undir lokin.  Ég var dæmdur til að sitja á farfuglaheimilinu og fikta í tölvunni.  Þegar fæturnir loxins voru orðnir góðir, fór ég að skoða mig um og fór með nokkrum vinum mínum af farfuglaheimilinu að Sykurhleif (Pão de Azúcar), skoðaði minnismerki um fallna hermenn og fór með þeim á Copacabana og Ipanema strendurnar.  Einn daginn fór ég líka að sjá bikarúrslitaleik milli América og Botafogo, en ég gisti í Botafogohverfinu.  Leikurinn átti sér stað á Maracanã leikvanginum, en hann er sá stærsti í heimi.  Þarna voru samankomin yfir 120.000 manns á einn völl og stemmningin var vægast sagt stórkostleg.  Þetta markaði toppinn á minni dvöl í Ríó.  (Botafogo vann 3 - 1.) 

Salvador.

Eftir þetta fór ég til Salvador og huxaði mér gott til glóðarinnar að skoða gömlu höfuðborgina, en varð fyrir vonbrigðum.  Farfuglaheimilið mitt var staðsett lengst uppi í bæ og langt frá ströndinni.  Reyndar var gatan sem ég var í nokkuð litskrúðug og skemmtilega að ganga og tók ég fullt af myndum af litríkum húsum. 

Porto de Galinhas.

Eftir fjögurra daga dvöl í Salvador, fór ég sem leið lá til Recife og tók næsta strætó til Porto de Galinhas, sem er frægur bær, ekki síst fyrir það að eftir afnám þrælahalds, var þrælum smyglað þangað undir heitinu ,,hænur”, en Galinha þýðir hæna á portúgölsku.  Ég var búinn að panta mér fokdýrt hótel við Maracaípe-ströndina, en hún er í suðurhluta bæjarins.  Það var paradís að vera þarna og ströndin var æðisleg.  Hlýtt Atlantshafið lamdi hvíta pálmaströndina og var yndislegt að ganga hana eða liggja í sólbaði.  Ég var þarna yfir kjötkveðjuhátíðina, en það var samt mjög rólegt yfir bænum. 

Amazon-fljótið.

Adam var ekki lengi í paradís og þurfti ég að fara til Belém til að komast upp Amazon-fljótið, en ég hafði ákveðið að fara upp frá Santarém, enda mun styttra.  Belém var skítug og ljót borg, en hótelið sem ég gisti á var fínt.  Annan morguninn kom ég niður í móttöku og ætlaði í morgunmat, en sá að dyrnar á ráðstefnusalnum opnuðust og út þusti mergð af miðaldra kerlingum sem ætluðu líka í morgunmat.  Þvílíkur troðningur!  Síðan náði ég flugi til Santarém og gisti þar í 3 nætur.  Snemma um laugardagsmorgun fór ég með hraðbátnum upp til Manaus.  Sú ferð olli mér hálfgerðum vonbrigðum, en bakkar fljótsins breytast lítið alla leiðina.  Reyndar var athyglisvert að sjá þessi hús sem stóðu meðfram bakkanum og hvar fólkið bjó við frumstæðar aðstæður.  Varla var hægt að sjá nokkurt hús, nema hjá stæði kirkja eða samkomusalur. 

Restin.

Ég kom um kl. 20:30 til Manaus og tók strax leigubíl á rútustöðina og fékk far með rútu sem fór kl. 21:00 og lenti ég snemma næsta morgun í Boa Vista.  Þar gisti ég í þrjár nætur, áður en ég fór í lengstu rútuferð ævi minnar, þ.e.a.s án þess að koma við á gististað.  Ég lagði af stað kl. 7:00 að morgni miðvikudagsins 15. mars og tók rútu til Santa Elena.  Þaðan fór ég kl. 19:30 næsta kvöld áleiðis til Ciudad Boívar.  Rútan var stöðvuð 3 sinnum á leiðinni af hernum og allir farþegar látnir sína skilríki.  Mikið var ég orðinn pirraður að vera vakinn af værum blundi af einhverjum hermönnum, bara til að sýna vegabréfið mitt eina ferðina enn!  Loxins kom ég þó til C.B. og tók strax næstu rútu til Valencia, enda er C.B. einhver ömurlegasti staður sem ég hef séð.  Sú ferð var hávaðasöm, því bílfreyrinn hafði mikinn áhuga á að sýna okkur hávær tónlistarmyndbönd frá Venezuela.  Mikið var ég orðinn argur af þessum hávaða og satt að segja lélegri tónlist!  Loxins komum við þó til Valencia og tók ég mér far með frystigámi til Maracaibo.  Frystigámi segi ég, því loftkælingin í rútunni var greinilega stillt á frystingu.  Ég var aðeins klæddur í stuttbuxur og bol og var satt að segja skjálfandi á beinunum.  Öllum farþegunum virtist vera kalt í rútunni og þegar ég bað bílstjórann um að hækka hitastigið, samþykkti hann með semingi að skrúfa stillinguna upp í 20°C.  (Svo virtist sem loftkælingin væri stillt á 19°C, en fólk skelfur ekki í 19°C hita, andskotinn hafi það!)  Hann hafði engann skilning á því að öllum var kalt og huxaði ég honum þegjandi þörfina.  Það kom mér reyndar á óvart að ég gat sofið að mestu alla leiðina, enda orðinn dauðþreyttur.

Þegar til Maracaibo gar komið, þurfti ég að taka leigubíl að landamærum Kólumbíu, þar sem engin rúta gekk þangað.  Við vorum 5 farþegar í, sama bílnum, sem betur fer var gamall amerískur jálkur og því nóg pláss.  Reyndar virtist mér að rúmlega helmingur allra bíla á götum Venezuela væru amerískir Ford og Chevrolet-bílar frá 8.  og 9. áratugnum.  Málið er að Venezuela-búar þurfa lítt að huxa um eldsneytiskostnað, enda ódýrt með afbrigðum.  Ég vissi reyndar að bensínið væri ódýrt í Venezuela, enda er landið fimmti stærsti olíuútflytjandi heims og virðist vera sá eini sem lætur fólkið í landinu njóta ódýrs eldsneytis.  Ég gáði að gamni mínu á eina bensíndæluna og sá að lítrinn af 95 oktana bensíni kostar 97 Bolívars, sem er á núverandi gengi 3 krónur og 16 aurar!

Á þessari stuttu leið, frá Maracaibo til landamæra Kólumbíu, vorum við stoppaðir 11 sinnum af hernum eða lögreglunni og látnir sýna skilríki!  Svo þurfti ég að sýna vegabréfið tvisvar á landamærunum og svo þrisvar í viðbót í Kólumbíu.  Ég þurfti því að sýna vegabréfið mitt 16 sinnum á 12 tímum!  Loxins, 64 klukkustundum eftir að ég lagði af stað frá Boa Vista, lagði ég að hótelinu mínu hér í Cartagena og aldrei hefur nokkuð rúm verið jafn mjúkt og aldrei hefur sturtan verið jafn góð eins og hér, þrátt fyrir að ekkert sé heita vatnið.  Hér ætla ég svo að eyða næstu viku í að slappa af og skoða mig um.

Hér að neðan er svo restin af myndunum sem komst ekki inn um daginn.

Bless í bili, elskurnar!

English:

Rio de Janeiro.

I arrived in the former capital of Brazil.  (Rio took over as the capital of Brazil from Salvador in 1763 and kept that title until 1960 when Juscelino Kubistchek, the president, decided that Brasilia should be the capital.)  My feet were killing me.  They were swollen like never before and boyles and sores all over.  I was therefore doomed to sit around at my computer all day and not enjoy the city until after a few days.  When my feet were finally beginning to heal, I went to look around with a few friends of mine from the hostel.  We went to Sugarloaf (Pão de Azúcar), fallen soldiers memorial and Copacabana and Ipanema beaches.  One day I also saw the football cup final game between América and Botafogo, but my hostel was in Botafogo.  The match took place in Maracanã stadium where over 120.000 people were watching and the atmosphere was magical.  That was my high point in Rio.  (Botafogo won 3 – 1.)

 

Salvador.

After this I flew to Salvador and thought I could enjoy the old capital, but was disappointed.  My hostel was located way in town and a long way from the beach.  The street was though colourful and it was nice to walk down it and I took a lot of pictures of beautifly coloured houses.

Porto de Galinhas.

After 4 days in Salvador, I left for Recife, took the next bus to Porto de Galinhas, which is a famous town, because after slavery abolition, that port was the main port for smuggling slaves under the nickname ,,Hens”, but Galinha means hen in portuguese.  I had ordered an immensely expensive hotel at the Maracaípe-beach which is in the south part of town.  That was a true paradise and the beach was lovely.  The warm Atlantic ocean broke on the white palm beach and it was very pleasant to walk it or catch some tan.  I stayed there over Carnaval, but the town was still very quiet.

The Amazon river.

Adam wasn´t long in Paradise and I had to go to Belém to sail up the Amazon river, but decided to head from Santarém, which is a much shorter way.  Belém is a dump, but the hotel I stayed in was nice.  The second morning I came to the lobby and was heading for breakfast, when I saw the doors of the convention center open and out came a few dozens of middle aged women who were also going for breakfast.  What a crowd!  Then i cought the flight to Santarém and stayed there for 3 nights.  Early on Saturday morning I took the speed boat to Manaus.  That trip was a little disappointing, but the banks of the river do not change much all the way.  It was though interesting to view the primitive houses on the bank and there was hardly any house which had not a church beside it.

The rest.

I came at 20:30 to Manaus and took a taxi to the busterminal and took a bus at 21:00 and landed early the next morning in Boa Vista.  There I bunked for 3 nights, before I took on the longest busride of my life, that is without staying at a hostel or hotel.  I embarked at 7:00 am on Wednesday morning the 15th of March and headed for Santa Elena.  From there I went at 19:30 the next evening to Ciudad Bolívar.  The bus was stopped by the army three times on the way and every passenger had to show ID.  Boy, was i getting tired being woken up by some soldiers just to show my passport!  Finally we arrived in C.B. and I took the next bus to Valencia, as C.B. is one of the worst places I have ever seen.  That trip was noisy, because the bus attendant was very interested in showing us some loud music videos from Venezuela.  I was getting mighty irritated by this bad, loud music!  Finally we arrived in Valencia and I took a freezing container to Maracaibo.  Freezing I say, because the aircondition in the bus was clearly set on freezing.  I was only dressed in shorts and T-shirt and was shaking like a jelly.  All the passengers seemed to be cold and when I asked the attendant to rise the temperature, he agreed reluctantly to rise the setting to 20°C.  (It seemed that the setting was on 19°C, but people don´t shiver and shake in 19°C goddamn it!)  He had no understanding that people were cold and I thought bad thoughts to him.  To my surprise, I was able to sleep most of the way, as I was mighty tired.

When I arrived in Maracaibo, I had to take a taxi to the Colombian border, as there were no buses heading there.  We were five passengers in the same taxi, which was fortunately an old American car and enough space.  It seemed to me that most cars on the streets of Venezuela were old American Fords or Chevys from the 70´s and 80´s.  The thing is that people in Venezuela don´t have to worry about fuel expenses and the country is the fifth largest fuel export country in the world.  I knew that the fuel was cheap in Venezuela, but I checked on a pump on the way and saw that a litre of 95 octane gasoline costs 97 Bolívars, which is approximately 4,5 US cents!

On that short trip, from Maracaibo to the Colombian border, we were halted 11 times to show our ID!  Then I had to do that twice at the border and three times more in Colombia.  Actually a soldier came to the bus and poked through all my daybag and checked my passport.  When he saw the visa and discovered this was my first day in Colombia, he shook my hand and said: “Bienvenudo a Colombia”.  So I had to show my passport 16 times in 12 hours!  Finally, 64 hours after I departed Boa Vista, I came to my hotel here in Cartagena and never have the bed been as soft and the shower as good as this time, even though there is no hot water.  Here I will stay, relax and have a look around for the next week.

Below you can see the rest of the pictures that didn´t make it the other day.

Bye for now, darlin´s

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Litskrúðugt fiðrildi.

 

 

A colourful butterfly.

 

 

 

Iguana.

 

 

 

Ég fyrir framan Itaipú-stífluna.

 

 

Me in front of the Itaipú dam.

 

 

 

Rörin eru stór!

 

 

The pipes are huge!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Itaipú.

 

 

 

Pete og Laura í Ciudad del Este.

 

 

Pete and Laura in Ciudad del Este.

 

 

 

Ciudad del Este.

 

 

 

Grasagarðurinn í Curitiba.

 

 

Curitiba botannical garden.

 

 

 

Curitiba.

Ég fór með rútunni frá Buenos Aires áleiðis til Puerto Iguazu þann 27. janúar.  Sú ferð var ekki sem bezt, þar sem ég átti erfitt með svefn á leiðinni og það var skítkalt inni í rútunni.  Þegar ég lenti, fór ég á farfuglaheimilið, sem var einu sinni spilavíti.  Það var ljómandi gott að vera þar.  Sundlaugin var sú stærsta í bænum og aðstaða til fyrirmyndar.

Þann sama dag fór hópur af fólki til Brasilíuhliðar fossanna frægu og skoðuðum við þá í bak og fyrir.  Því næst fór ég heim aftur og fór snemma að sofa, því fara átti um Argentínuhliðina snemma morguninn eftir.  Það var ferð hin magnaðasta og skörtuðu fossarnir sínu fegursta.  Næsta dag var svo farið yfir til Brasilíu endanlega og kvaddi ég því Argentínu með söknuði, a.m.k. í bili.

Ekki eyddi ég tímanum til einskis í Foz do Iguaçu og fór ég strax að skoða Itaipú vatnsorkuverið, sem er það stærsta í heimi og hefur afkastagetu upp á 14.000 megavött.  Þó að vatnsorkuver Kínverja í Yangtze-fljóti muni geta afkastað meira, mun Itaipú samt afkasta meiru á ársgrundvelli, þar sem rennslið í Paraná-fljótinu er stöðugt allan ársins hring, meðan Yangtze flæðir á regntímanum, en er hálfgerð spræna á þurrkatímanum.

Daginn eftir fór ég, ásamt Pete og Lauru til Ciudad del Este í Paraguay og verzlaði ég þar nokkuð, m.a. nýja sandala og úr.  Þessu næst fór ég til Curitiba að hitta Rodrigo félaga minn frá því í Uruguay og gisti ég heima hjá honum í góðu yfirlæti í þrjár nætur.  Curitiba er borg sem mér leist vel á og var hún hrein og falleg á að líta.

Það versta við þessa dvöl var að moskítóflugurnar gæddu sér ótæpilega á fótum mínum og varð ég að leita læknis þegar ég kom til Curitiba vegna sýkingar sem hafði hlaupið í sárin og valdið bólgum og greftri.  Það er samt allt að lagast í dag.

Síðan var förinni heitið til Ilha Grande, þar sem Pete og Laura höfðu lent daginn áður.  Ég þurfti að vísu að stoppa eina nótt í São Paulo, en ég hafði engann sérstakann áhuga á borginni og rauk því í gegn.  Ilha Grande er paradís á Jörðu, en skorti kannske upp á nokkuð af nútímaþægindum, svosem eins og hraðbanka og almennilegt rafmagn.  Það var máski það sem gerði eyjuna að paradís.  Strendurnar voru í það minnsta ljómandi laglegar.

Í næsta pistli verður fjallað um Rio de Janeiro.

Bless í bili, elskurnar

English:

I left Buenos Aires with the bus en route to Puerto Iguazu on the 27^th of January.  That trip wasn’t the best, because I couldn’t sleep on the way and the temperature was very low.  As I landed, I checked in to the hostel, which was once a casino.  It was very nice to stay there.  The swimming pool is the largest in town and all facilities great.

The very same day, a big group of people went to the Brazilian side of the falls and we looked at them carefully.  After that I went home and hit the hay early because early next morning, it was time to look at the falls from the Argentinian side.  That was a magnificent trip and the falls were quite beautiful.  The next day I went finally over to Brazil and said goodbye to Argentina, with sorrow in my heart, at least for a while.

I didn’t waste any time in Foz do Iguaçu and I went immediately to view the Itaipú hydroelectrical dam (excuse me.  Is this a goddam?) which is the largest in the world and has a capacity of 14.000 megawatts.  Even though the Chinese’ dam in Yangtze will have a larger capacity, the Itaipú will generate more power annually, because the annual flow of the Paraná river is even, while the Yangtze floods during the rainy season and is no more than a creek during the dry season.

Next day I left along with Pete and Laura to Ciudad del Este in Paraguay and purchased few things, f.x. new sandals and a watch.  After this I went to Curitiba to meet my friend Rodrigo which I met in Uruguay and I stayed at his home for 3 nights in good hospitality.  Curitiba is a city which I liked and it was clean and beautiful.

The worst thing about this stay was that the mosquitos made a feast out of my feet and I had to seek a doctor when I got to Curitiba because of infection that had caused swelling and pus.  It is fine today at least.

After this my trip was turning to Ilha Grande, where Pete and Laura had landed the previous day.  I did in fact have to stop over in São Paulo for one night, but I was not interested in that city and steamed through there.  Ilha Grande is a paradise on Earth, but lacks perhaps a few comforts, such as ATM’s and decent electricity.  It was maybe all that which made the island a true paradise.  The beaches were great anyway.

In the next article, I will take a look at Rio de Janeiro.

Later, darlin’s

Minnismerki í Buenos Aires.

A monument in B.A.

Stjórnsetrið í B.A.  (Kallað ,,Bleika höllin".)

The government's palace in B.A. (called "The pink palace".)

San Martín.

,,Skipshús" í Boca í B.A.

A "shiphouse" in Boca, B.A.

Boca, B.A.

Boca, B.A.

Boca, B.A.

Ég, standandi í áhorfendastúkunni á heimavelli Boca Juniors.

Me, standing in the Boca Junior's stadium.

Ég, fyrir framan Iguazu-fossana.

Me, in front of the Iguazu falls.

Hér koma svo nokkrar myndir af fossunum.

Following are a few pictures of the falls. 

Hér er séð ofan í ,,Háls djöfulsins" (sp. Garganta del diablo).

Seen in "Devil's throat" (sp. Garganta del diablo).

Ég var búinn að vera 17 daga í Uruguay þegar tími var kominn til að snúa aftur til höfuðborgar Argentínu. Ég fór ásamt brasilísku vinum mínum til Punta del Este og ætluðum við okkur að sóla okkur þar og svamla í sjónum. Því miður voru veðurguðirnir ekki aldeilis á því og rigndi alla dagana. Ég fór aftur til Montevideo og fór bara á ströndina þar í staðinn. Ég eyddi svo tveimur dögum í Colonia. Það er ljómandi fallegur bær með rólegt og afslappandi umhverfi.

Ég gerði mest lítið í B.A., en fór á aðaltorgið og tók nokkrar myndir af fallegum byggingum og mannlífinu þar. Ég fór svo í gærkveldi út að borða með nokkrum á hótelinu.

Hér eru nokkrar myndir, en von er á fleiri og betri myndum eftir Iguazu fossana.

Bless, elskurnar.

I had spent 17 days in Uruguay when it was time to head back to Argentina's capital. I went, along with my new friends from Brazil, to Punta del Este and we were so going to catch tan and walk the beaches there. Unfortunately the weathergods were not in on that plan and it rained every day. I went back to Montevideo and walked that beach instead. I then spent 2 days in Colonia, which is a splendid little town with a relaxed atmosphere.

I did not do alot here in B.A., but looked at the main square and snapped a few photos of beautiful buildings and the culture there. I went out to eat last night with a group of people from the hostel.

Here are a few photos, but there will be more and better photos after my visit in Iguazu.

Cheers darlin's

Mósaíkmynd sem táknar sögu Mendoza.

A mosaic that represents Mendoza's history.

Gosbrunnurinn í Chilegarðinum.

The fountain on the Chile plaza.

Vatnið í San Martín garðinum.

The lake in San Martín park.

Ég standandi við vatnið.

Me posing by the lake.

Ég standandi fyrir framan minnismerkið um sigur San Martín yfir Spánverjum.

Me standing in front of the monument of San Martín's victory over the spanish.

Minnismerkið séð á hlið.

The monument's side.

Séð yfir Mendoza frá hæðinni.

A view over Mendoza from the hill.

Útileikhús Mendoza.

Mendoza's outdoor theatre.

Ég, ásamt Jessicu, starfsstúlku á Alamo.

Me, with Jessica, member of staff at the Alamo.

Túkani í dýragarðinum.

A toucan in the zoo.

Apakötturinn atarna var laus í trjánum.

The monkey was hanging around, free in the trees.

Ferhyrndur hrútur í dýragarðinum.

A four-horned ram in the zoo.

Beltisdýr.

An armadillo.

Kondór.

A Condor.

Skógarbjörn.

A Grizzliebear.

Þarna glyttir í ísbjörn í 34°C hita!

There is a polar bear in 34°C temperature!

Kameldýr og lítil stelpa í samanburðinum.

A Camel and a little girl in comparason.

Páfugl.

A peacock.

Gosbrunnurinn á Ítalíutorginu.

The fountain on the Italy plaza.

Gosbrunnar á Spánartorginu.

The fountains on the Spain plaza.

Þarna stendur San Martín á sínu eigin torgi.

There is San Martín on his own plaza.

Ströndin í Montevideo.

The beach in Montevideo.

Frá vinstri til hægri: Marcos, Andrés, Joana, Marcos, Laura og Luis.

From left to right: Marcos, Andrés, Joana, Marcos, Laura and Luis.

Tónlist í beinni í strætó.

Live music on the bus.

Montevideo.

Þarna sjást Rodrigo, Luis, Christopher og Gustavo.

There you can see Rodrigo, Luis, Christopher and Gustavo.

Christopher með apalæti.

Christopher's monkeybusiness.

Ég kom með rútu til Buenos Aires á gamlársdag.  Mér leist strax nokkuð vel á borgina, enda stór og sögufræg.  Ég eyddi fyrstu þremur dögunum þar í að ganga af mér lappirnar við að skoða hverfin í kringum mig.  Ég fór líka á nýársdag og borðaði kvöldmat með Phil og Jacqui á Dorrego torginu.  Þann 4. janúar lagði ég svo af stað með ferjunni til Colonia í Uruguay og tók rútuna áfram til Montevideo.  Þar var ég búinn að bóka mig á ágætis farfuglaheimili.

Ég hitti þar hóp af fólki frá Brasilíu og hef ég hangið með þeim síðan.  Ég er meira að segja búinn að ákveða að fara með tveimur stelpum til Punta del Este á þriðjudaginn. (Eða þegar þær vilja fara...) Framhaldið ræðst svo bara.

Mér líkar ágætlega við Montevideo.  Ekki jafn vel og B.A. en hér er heldur meiri fátækt en þar.  Í morgun vaknaði ég svo við þrumur og eldingar og úrhellisdembu.  Ég verð því að mestu innan dyra í dag.  Ég hitti svo hollenzkan náunga hér sem hafði verið rændur í einu hverfinu.  Hann lét fjóra bófa möglunarlaust hafa myndavélina sína og veskið, en þeir drógu samt upp brotinn matardisk og skáru hann og stungu og skildu svo eftir í blóði sínu.  Hræðilegt!

Bless í bili.

English:

I arrived to Buenos Aires with the bus on the 31st of December.  I immediately liked the city, which is of course big and historical.  I spent the first 3 days walking my legs short, exploring the neighbouring districts.  I also went on new years day and had dinner with Phil and Jacqui on the Dorrego square.  On the 4th of January I went with the ferry to Colonia and continued with the bus to Montevideo.  There I had booked a room in a nice hostel.

I met there a group of Brazilians and have been hanging around with them ever since.  I have in fact decided to travel with a couple of the girls to Punta del Este on thuesday.  (Or when they want to go...) After that, Que sera, sera.

I like Montevideo.  Not as much as B.A. but there is more poverty here.  This morning I woke up with lightnings and thunders.  I guess I will spend this day mainly inside.  I also met a Dutch guy here who had been robbed.  He gave four men his camera and wallet without a fight, but they still took a broken plate and cut him and stabbed and left him on the street in his blood.  Terrible!

Bye for now.

Þetta voru öðruvísi jól og áramót en ég á að venjast og þegar ég lít til baka, fannst mér hátíðarnar óttalega leiðinlegar. Ég skal útskýra hvers vegna og vonandi verður það víti til varnaðar þeim sem ætla sér einhvern tímann að halda jól eða áramót fjarri vinum og ættingjum, ég tala nú ekki um ætli fólk að eyða hátíðunum á suðurhvelinu eða hitabeltinu.

Jólin:

Þrátt fyrir að farfuglaheimilið sem ég gisti á hafi verið unaðslegt í flesta staði, vantaði alfarið jólaskrautið. Argentínubúar halda flestir upp á jól, en svo virðist sem jólaskraut eigi ekki upp á pallborðið hjá þeim. Eina skrautið sem ég sá var í stórmörkuðum og stærri búðum. Ekkert skraut á götunum eða á neinum húsum. Engin jólaljós til að lýsa upp nóttina. Ekki neins staðar. Ég sá auk þess hvergi jólaljós seld. Farið því með jólaseríurnar með ykkur út og hengið í gluggann hjá ykkur til að lýsa upp nóttina.

Maturinn var þokkalegur. Það var tilviljun ein að eigandi farfuglaheimilisins þurfti að vera viðstaddur jólanóttina, vegna þess að næturvörðurinn átti frí. Hann smalaði því fjölskyldu sinni saman og allir átu jólamáltíðina á farfuglaheimilinu. Þetta var eins konar kalt borð, þar sem allir komu með eitthvað og allir átu af öllu. Ég var beðinn um að koma með samlokur. Samlokur! Á aðfangadagskvöld?! Maturinn var þokkalegur; ekki góður. Fyrir utan steikur virðist argentínskur matur vera hálf súr. Þ.e.a.s. þeir skvetta ediki yfir allt. Ef ekki hefði verið fyrir eftirmatinn sem Lou bjó til, hefði þetta verið ullabjakk. Lou (frá Montréal) bakaði nefnilega brúntertu með ,,crème anglaise". Það var gott. Lexían er því sú: Reynið að finna fólk af evrópskum og þá sérstaklega skandinavískum uppruna og skellið saman í steik og brúnaðar kartöflur með brúnni sósu. Það er þó eitthvað sem maður kannast við.

Jólagjafir eru teknar upp hérna á miðnætti. Það merkilega er að þær eru ekki frá einhverjum til einhvers, heldur allar frá jólasveininum: Papa Noel. Ég fór og keypti gjafir handa öllu starfsfólkinu á farfuglaheimilinu, ásamt eigandanum og konu hans. Þau voru þau einu sem gáfu mér gjöf: Bol merktum Mendoza. Það var ljómandi vel til fundið hjá þeim og reddaði kvöldinu. Annars var ekkert gert fleira þetta kvöld nema setið að sumbli. Afskaplega ójólalegt fannst mér og vantaði allan hátíðarbrag á þetta kvöld. Enginn söngur, engir sálmar og ekki einu sinni jólatré. Ég fann ekki fyrir neinu jólaskapi fyrr en ég las jólahúslesturinn sem mamma sendi mér með tölvupósti. Við erum nefnilega vön því heima að lesa húslestur á aðfangadagskvöld. Það er jólahugvekja eftir síra Harald Níelsson og er afskaplega hátíðleg og inniheldur fallegan boðskap. Séuð þið vön einhverjum slíkum siðum á aðfangadagskvöld, reynið þá að hafa siðinn með ykkur út. Það getur bjargað kvöldinu.

Áramótin:

Ég kom til höfuðborgar Argentínu á gamlársdag. Hótelið sem ég bý á er nokkuð stórt og hér er margt fólk. Ég huxaði mér því gott til glóðarinnar og bjóst við mikilfenglegri flugeldasýningu og glaumi og gleði. Jú jú. Það var matur og drukkur á veröndinni, sem allt of fáir tóku þátt í. Við vorum ekki nema 10 við borðið meðan hópur af fólki var inni á bar og drakk sig fullann á meðan. Klukkan sló svo lox tólf og enginn söng: ,,Nú árið er liðið í aldanna skaut", eins og við erum vön að gera heima; ekki einu sinni ,,Do old acquaintance be forgot". Á barnum var stór hópur Brasilíubúa sem var orðinn vel við skál og söng ekkert annað en fótboltavísur til að ögra Argentínubúum. Mikið fannst mér það lágkúrulegt. Eitthvað af flugeldum sá maður við sjóndeildarhring, en flestir voru ósköp lítilfjörlegir. Ég bjóst satt að segja við meiru af 15 milljón manna borg, það verð ég að segja.

Áramótin hafa aldrei verið jafn hátíðleg hjá mér eins og jólin og ég býst við að svo sé hjá fleirum. Það er þó lágmark að syngja eitt lag og fallast í faðma og fagna nýju ári með heljarinnar flugeldum, ekki satt? Ég ráðlegg fólki því að kaupa eins og eina stóra rakettu til að skjóta upp á miðnætti. Já og finna a.m.k. eina myndarlega manneskju til að kyssa. Vonandi verða næstu hátíðar tvöfalt betri en venjulega.

Góðar stundir.

English:

Sorry guys, but I can´t be bothered to translate. It is only some rant about the holidays sucking goats. ¡Adios!

Það hefur fátt drifið á daga mína undanfarið.  Ég er í eins konar ,,afslöppunargír".  Þó fór ég í skoðunarferð um borgina og við skoðuðum rústir gömlu dómkirkjunnar og 5 stærstu garðana í Mendoza.  Í lokin fórum við svo upp á hæðina fyrir ofan bæinn, en þar er minnismerki um sigur Jose de San Martín yfir spánverjunum.  Annars hef ég bara verið í afslöppun og sólbaði.

Ég vil óska lesendum gleðilegra jóla og megi nýja árið vera farsælt.

Kveðja, Sigurjón

English:

There haven´t been any exciting events the last days and weeks.  I´m in ,,relax mode".  I did go on a city tour and we looked at the ruins of the old cathedral and the 5 largest parks in Mendoza.  In the end we went to the hill, overlooking the town, where there is a monument of Jose de San Martín´s victory over the Spanish.  Apart from that I´v just been relaxing and sunbathing.

I would like to wish you all a merry chrismas and a happy new year.

Yours sincerely, Siggi

Það er búið að vera heitt í Mendoza undanfarna daga.  Í fyrradag fór hitinn í 34°C, í gær í 32°C og í dag fór hann hæst í 32°C líka.  Ég skoðaði veðurspána fyrir vikuna og það er búist við áframhaldandi hita og sólskini.  Herbergið mitt er eins og ofn.  Það hitnar ógurlega hérna inni og þarf ég að hafa opið út, þó það sé 32°C hiti!  Ég fór í gær í skoðunarferð um borgina og skoðaði aðallega garða og torg.  Að lokum fórum við upp á hæðina fyrir ofan bæinn og þar er minnismerki um sigur San Martín yfir Spánverjum.  Ég hef ákveðið að fara ekki frá Mendoza fyrr en 21. desember og lendi ég því í Buenos Aires 22.  Þar mun ég halda jól og áramót.  Engann þekki ég þar og verður það skrýtið að halda jól án þess að þekkja nokkurn mann.  Reyndar mun ég vera á jóladag hjá Phil og Jacqui, sem eru áströlsku hjónin sem ég hitti hér.  Þau hafa þó alla vega kunnugleg andlit.

Bless í bili.

English:

It´s been hot here in Mendoza the last couple of days.  The day before yesterday the highest temperature was 34°C, yesterday 32°C and also today.  I checked the forecast for the week and its going to be the same; hot and sunny.  My room is like an oven.  It gets very hot here inside and I have to keep my outdoor open, even though it´s 32°C outside!  I took a city tour yesterday and viewed mostly plazas and parks.  In the end, we went to the hill just outside of town and there is a monument of San Martín's victory over the spanish.  I have decided to stay in Mendoza until the 21st of December and will arrive in Buenos Aires on the 22nd.  There I will have my holidays: Christmas and newyears.  I know nobody in B.A. and it will be strange to have chrismas away from home, not knowing anybody.  At least I will stay with Phil and Jacqui (the australian couple I met here) on christmas day and they have familiar faces.

Bye for now.

Ég ætlaði að fara á fimmtudaginn 1. des áleiðis til Córdoba. Þaðan ætlaði ég svo til Iguazu. Það vildi svo til að ég missti af rútunni þetta kvöld og þurfti því að koma aftur á Alamo farfuglaheimilið með skottið á milli lappanna. Ég hitti þar áströlsk hjón og líkaði þau vel. Reyndar svo vel að við ákváðum að hittast um jólin í Buenos Aires og borða saman og hafa ánægjustund um hátíðina. Mér lá því ekkert á að fara frá Mendoza og hef ég verið hérna í góðu yfirlæti. Ég mun svo fara á miðvikudaginn til Córdoba og þaðan til Iguazu.

Mendoza er borg í aðal vínhéraði Argentínu og fæst því hér gæðavín á hlægilegu verði. Ég fór bókstaflega að hlæja þegar ég sá hvað vínflaskan kostaði. Fyrsta kvöldið hér fór ég á veitingastað og pantaði mér nautafilé og fékk mér rauðvínsflösku hússins. Flaskan sú kostaði 5 pesos, sem eru um 115 krónur. Á veitingahúsi! Hérna er líka mjög gott veðurfar, þurrt og hitinn er í kringum 27 stiga hita á daginn, en fer niður í ca. 20 á nóttunni.

Hér eru nokkrar myndir frá Chile.

Bless í bili.

English:

I was planing on going to Córdoba on the 1st of December and go from there to Iguazu. I missed my bus that evening and had to come crawling back to the Alamo hostel. There I met an australian couple and liked them very much. So much, in fact, that we decided to spend christmas together in Buenos Aires. I was therefore in no hurry to leave Mendoza and have stayed here and liked it. I will go on wednesday to Córdoba and on to Iguazu from there.

Mendoza is a city in the main wine district of Argentina and here you can buy good wine on laughable prices. I literarly laughed when I saw the bottleprice. The first night I stayed here I went to a restaurant and ordered filé and vino de la casa. The bottle of redwine was priced at 5 pesos, which is about 1,75 USD. In a restaurant! The weather here is nice.  Dry and the temperature stays around 27 degrees during the day and drops to around 20 during the night. 

Here are some photos from Chile. Enjoy.

Bye for now.

Gosbrunnur í einum af görðum Santiago.

A fountain in one of Santiago's parks.

Santiago í forgrunn með snævi þakin Andesfjöllin í baksýn.

Santiago in the foreground with the snowy Andes mountains in the background.

Santiago.

Flamingóar í dýragarðinum í Santiago.

Flamingoes in Santiago's zoo.

Skjaldbökurnar í dýragarðinum.

The turtle section of the zoo.

Emúi.

Emu.

Ljónin liggja í leti.

The lazy lions.

Zebrahestar.

Zebras.

Frændur Kermits.

Kermit's uncles.

Svartir svanir.

Black swans.

Hvítur svanur.

White swan.

Svart-hvítir svanir og brúnfygli.

Black-white swans and brownbird.

Mörgæsir.

Penguins.

Flóðhestur.

Hippopotamus.

Santiago.

Ég með Santiago í bakgrunni.

Me with Santiago in the background.

Santiago.

Dómkirkjan í Viña del Mar.

The cathedral in Viña del Mar.

Blómaklukkan í V.d.M.

The flowerclock in V.d.M.

Ströndin í V.d.M.

The beach in V.d.M.

Aðalgatan í V.d.M.

The main street in V.d.M.

Það mátti sjá nokkra svona hestvagna í V.d.M.

You could see a few of those in V.d.M.

 

Sandskúlptúr.

Sandsculpture.

Aftur dómkirkjan.

The cathedral again.

Ráðhúsið í V.d.M.

The city hall in V.d.M.

Lestarteinarnir í Valparaíso.

The railroad in Valparaíso.

Fjallasýnin í Argentínu er á stundum falleg.

The mountainviews in Argentina are sometimes beautiful.

Tilraunaherbergið í Weinert víngerðinni.

The experiment room in the Weinert winery.

Tunnan atarna rúmar 44.000 lítra!

This particular barrel contains 44.000 liters!

Sögufræg tunna í Weinert.

A historical barrel in Weinert.

Rósarvínsstaflinn.

The rosé stack.

Þá var bara að smakka framleiðsluna...

The only thing left to do was to taste the production...

Nokkrar merkilegar staðreyndir um ferðalagið mitt hingað til:

1.  Ég hef ekki enn séð kakkalakka.
2.  Ég hef bara einu sinni verið rændur og þá ekki miklu stolið (einhver laumaðist í vasa minn og stal u.þ.b. 1300 krónum og varasalva).
3.  Ég hef hitt sama fólkið (par frá Ástralíu) þrisvar á leiðinni, án þess að við höfðum talað saman um að hittast á leiðinni.
4.  Það eina sem ég hef týnt hingað til er blaðið með tölvupóstinum þeirra.
5.  Ég hef hitt 3 manneskjur sem hafa ferðast um á Íslandi.
6.  Algengustu samferðamennirnir eru Svisslendingar.
7.  Mér reiknast svo til að ég hafi ferðast u.þ.b. 9000 kílómetra hingað til, frá Quito.

Eftir að hafa skoðað Lauca þjóðgarðinn, fór ég af stað með rútunni áleiðis til Santiago, sem er höfuðstaður Chile.  Þorpið það gistir um 5 milljónir manna.  Þetta er því þorp af stœrri gerðinni.  Ég hitti Surinder hérna á miðvikudaginn og fórum við út á bar og fengum okkur ölkrús og matarbita.  Eftir það sýndi ég honum hótelið mitt og sagði hann það ansi svipað sínu, nema það kostaði talsvert minna, auk þess að vera nær allri þjónustu.  Hann ákvað því að flytja sig yfir næsta dag, sem hann og gerði.

Við fórum svo í dýragarðinn daginn eftir og var það ansi gaman.  Í dag tókum við svo kaplakerruna upp á hæð skammt frá hótelinu, þar sem við fengum ágœtis útsýni yfir borgina.  Hvílík stœrð á einni borg!

Á morgun skreppum við svo í 2 daga til Valparaíso og komum aftur til Santiago á mánudaginn, en þá skilja leiðir.  Ég fer svo til Mendoza í Argentínu og þaðan til Foz de Iguazu að skoða einhverja fallegustu fossa í heimi og stœrstu vatnsaflsvirkjun í heimi, þar til Kínverjar ljúka við Yangtze virkjunina.

Bless, elskurnar!

English:

A few interestin facts about my travels up to date:

1.  I haven´t seen a single cockroach.
2.  I´ve only once been robbed and not considerably (someone pickpocketed me for about 20 dollars and chapstick).
3.  I´ve met the same people (a pair from Australia) three times on the way, without ever discussing crossing paths on the way.
4.  The only thing I´ve lost so far is the note containing their email addresses.
5.  I´ve met 3 persons who have traveled in Iceland.
6.  The most common nationality of my fellow travelers is Swiss.
7.  According to my calculations, I´ve traveled 9000 kilometres (around 6000 miles) so far from Quito.

When I finished photographing the Lauca national park, I took the bus to Santiago, which is Chile´s capital city.  The city´s population is about 5 million, so it´s quite dense.  I met Surinder on wednesday and we went out for a beer and some grub.  After that I showed him my hostel and he said it was similar to his, but quite a bit cheaper, and was closer to all services.  He decided to move there the next day, which he did.

We went to the zoo the next day and that was a nice day out.  Today we took the cable car up to a hill nearby, where we got very good view over the city.  How big it is!

Tomorrow we go for a 2 day trip to Valparaíso and come back on monday to Santiago, where we will part.  I will go on to Mendoza in Argentina and from there to Foz de Iguazu and view one of the most beautiful waterfalls in the world and the largest hydroelectric dam in the world, until the Chinese will finish their Yangtze dam.

Bye for now, darlin´s.

Lestin sem flutti mig frá Cuzco til Puno.

The train which transported me from Cuzco to Puno.

Séð yfir Titicaca.

A view over Titicaca lake.

Ein af Uros eyjunum sem við heimsóttum.

One of the Uros islands which we visited.

Sama.

Same.

Íbúar eyjanna eru litríkir.

The inhabitants are colourful.

Eitthvert illfygli sem lifir á eyjunni.

Some bird who lives on the islands.

Ferðamáti eyjaskeggja.

The transport method of the inhabitants.

Ég fékk nokkrar kindur í fangið þar sem ég var að príla upp Taquile eyjuna.

I met a few sheep as I was climbing the Taquile island.

Séð yfir Puno.

A view over Puno.

Aðal turninn á Sillustani.

The main tower of Sillustani.

Opið sem notað var til að fara inn í gröfina.

The hole used to enter the tomb.

Séð yfir Sillustani vatnið.

A view over the Sillustani lake.

Aðeins fáir turnar voru ferkantaðir og enginn þeirra fullgerður.

Only a few of the towers are square and none of them constructed completely.

Kot fátæks bónda sem við heimsóttum á leiðinni til baka frá Sillustani.

The cottage of a poor farmer we visited on the way back from Sillustani.

Alpaca.

Þarna er segulsvið mikið.  Rútubílstjórinn prófaði að stoppa og bakkaði rútan sjálfkrafa, án vélarafls.  Kannske var einhver halli á veginum, en samt...

There was a strong magnetic field.  The driver tried to stop the bus and it backed up without engine power.  Maybe the road was a bit slant, but still...

Ég standandi við einmana kaktus.

Me standing beside a lonely cactus.

Villt Lamadýr í eyðimörkinni.

Wild Llamas in the desert.

Séð ofan í ,,Grænadal" í Lauca þjóðgarðinum í Norður-Chile.

The "Green valley" in the Lauca national park, north Chile.

Nokkur Lamadýr í mýrinni.

A few Llamas in the swamp.

Tvíburaturnarnir í Lauca.

"Twin towers" in Lauca.

Gefa Lama að éta.

Feed the Llama.

Önnur mynd af tvíburunum.

Another angle of the twins.

Annar tvíburinn.

One of the twins.

Fjallið atarna er staðsett í Bólivíu.

This mountain is located in Bolivia.

Ég að spóka mig í mýrinni við Chungará vatnid.

Me frolicing in the swamp by the Chungará lake.

Ég kann ekki að nefna þetta græna fyrirbrigði, en það er lífseigt og hart viðkomu.

I don´t know the name of this green phenomena, but it´s tough and hard.

Þarna má sjá Kondór á sveimi yfir dalnum.

A condor gliding over the valley.

Pelíkani niðri við höfn í Arica.

A pelican by the Arica harbour.

Sæljón og múkkar við höfnina í Arica.

A sealion and gulls by the Arica harbour.

Ég uppi á Morro de Arica hæðinni.  Arica í bakgrunn.

Me on the Morro de Arica hill.  Arica in the background.

Ég sitjandi með höfnina í bakgrunn.

Me sitting with the harbour in the background.

Ströndin sem lítur út eins og ,,U".

The "U" shaped beach.

Máttur Kyrrahafsins er mikill.

The mighty force of the Pacific ocean.

Hellir við ,,Corazones" ströndina.

A cave by the "Corazones" beach.

Klettur sem minnir á önd.

A rock shaped like a duck.

Þarna stendur Adolfo, eigandi hótelsins.  Hann fór með mig í útsýnisferðina.

This is Adolfo, the owner of the hotel.  He took me to the sightseeing trip.

Eftir að hafa farið til Cochabamba og gist þar í 3 nœtur, fékk ég nóg af Bólivíu.  Ég veit ekki nákvæmlega hvað það var, en held samt að það hafi verið skortur á uppbyggingu á túrisma landsins.  Ekki bœtti úr skák að einhver fingralangur fór í vasa minn og stal af mér seðlunum (u.þ.b. $20) og varasalvanum mínum í La Paz og svo þurfti ég að beita mútum í Cochabamba fyrir það eitt að ætla mér að drekka bjór uppi á hótelherbergi!  Ég hef bara aldrei heyrt annað eins!

Ég varð strax var við breytingu þegar ég lagði að í Arica í Chile.  Miklu hreinni og fallegri bær en ég hafði nokkurs staðar séð í Bólivíu.  Hérna nennir fólk líka að snyrta umhverfi sitt, en það var áberandi skortur á því í Bólivíu.  Rusl á götum á hverju kvöldi stakk í augun og pálmatrén voru ljót.  Málið er að pálmatré vaxa upp, eins og flest önnur tré, en þegar nýjar greinar líta dagsins ljós, fölna greinarnar neðst á trénu.  Þær greinar þarf að höggva af, svo þær lafi ekki niður og skemmi ásýnd trésins.  Þessu nenna íbúar Arica en, að því er virðist, ekki íbúar Bólivíu.  Þar hanga dauðu greinarnar eins og hráviði og er ljótt að sjá.

Landslagið í suð-vestur Bólivíu og norður Chile er fallegt, en því miður var ég ekki með myndavélina á lofti þegar við ókum þar um.  Ég hef svo lítið gert annað undanfarna daga en að liggja í sólbaði og slappa af, enda loftslagið hér í Arica unaðslegt; sólin skín alla daga fram til kl. 20:00, hér er ekki of heitt, en ekki kalt og svo er mátulega þurrt.

Heyrumst síðar, elskurnar!

English:

After I went to Cochabamba and stayed there for 3 nights, I got fed up with Bolivia.  I really can´t put my finger on it, but probably it was the lack of infrastructure of the tourism that was a put-of.  Not bettering the situation, some thief put his fingers in my pocket and took my bills and lipstick.  It wasn´t much (about $20), but still.  I also had to bribe some guys at the hotel in Cochabamba only for drinking beer in my room!  I´ve never heard such nonesense!

I saw change immediately when I arrived in Arica, Chile.  Much cleaner and more beautiful town than I had seen anywere in Bolivia.  Here, people bother tidying up their surroundings, but there was some lack of that in Bolivia.  Garbage on the streets every night wasn´t pretty and the palms were ugly.  Palms tend to grow upwards, like most other trees, but when new branches come, the ones at the bottom wither and die.  You have to chop those off so they dont ruin the tree´s apperance.  This, the Aricans bother doing, but not the Bolivians.  There the dead branches hang around like bodies, and it´s not a pretty sight.

The scenery in south-west Bolivia and north Chile is beautiful, but unfortunately I hadn´t my camera at hand when we drove through.  I´ve done pretty little the past few days, other than lie around, sunbathing and taning up, as the climate here is wonderful; the sun shines every day until 20:00, it´s not too hot and not cold and it´s moderately dry.

L8ter darlin´s

Ég fór frá Cuzco á níunda degi.  Ég ætlaði með Simon og Chloe, fólki sem ég hitti í Quito, en við fórum á mis við hvert annað og þau fóru á undan mér til Puno.  Ég tók þá næstu lest þangað og lagði lestin að um kl. 18:00.  Þar tók að sjálfsögðu á móti mér ferðamannafrömuður og fór með mér í leigubíl á hótelið sem ég hafði frétt af hjá Alexöndru í Cuzco (þýzk stelpa sem ég hitti á farfuglaheimilinu í Cuzco).  Nestor, ferðamannafrömuðurinn, hafði að sjálfsögðu sitt hótel í huga og reyndi hvað hann gat að fá mig ofan af því að gista hjá Jenny, en svo hét konan sem á hótel Posada Kusillos í Puno.  Ekki gaf ég mig með það og sé ekki eftir því, vegna þess að yndislegra andrúmsloft hef ég ekki komist í tæri við á nokkru hóteli.  Jenny er einhver sú elskulegasta kona sem ég hef kynnst.  Hún faðmaði mig og kyssti í hvert sinn sem ég fór út, eða kom heim.  Hún sá einnig til þess að mig skorti ekkert og fór meira að segja út í búð fyrir mig og keypti handa mér bjór!

Ég lét Nestor panta fyrir mig far með bát til Uros-eyjanna, en svo nefnast eyjarnar sem infæddir búa til úr sefi sem vex í vatninu.  Hver eyja dugar í um 20 til 30 ár, eftir gæðum sefsins.  Við komum við á 2 eyjum og kynntumst lífi innfæddra.  Það kom mér t.d. á óvart að þeir nota sólarplötur til að framleiða rafmagn og nota það til að horfa á sjónvarp og þess háttar.  Fólkið fylgist sumsé með og þróast með nútímanum.  Ég hafði með mér ávexti og sælgæti, sem vakti mikla lukku meðal barnanna á eyjunum.  Ég keypti auk þess minjagrip; lítið líkan af báti (úr sefi) sem innfæddir nota til að komast á milli.  M.a. á eina eyjuna þar sem skólinn er staðsettur og kemur kennari siglandi frá Puno til að kenna unga fólkinu.

Eftir Uros var förinni heitið til Taquile, en það er eyja lengra úti í vatninu.  Hún er fræg fyrir útsýnið yfir vatnið og varð ég ekki fyrir vonbrigðum með það.  Reyndar var ekki hlaupið að því að komast á toppinn, því eyjan nær nokkuð hátt upp, enda útsýnið þar.  Titicaca vatnið er í um 3.800 metra hæð og er loftið á svæðinu því ansi þunnt.  Varð þetta til þess að ég þreyttist mjög fljótt og tók mig langan tíma að komast á toppinn, en það hafðist að lokum.  Við borðuðum hádegismat á einum veitingastaðnum í þorpinu og héldum að því loknu heim á leið, þar sem Jenny knúsaði mig við heimkomuna.

Næsta dag fór ég um miðjan dag til Sillustani.  Það er svæði sem er frægt fyrir turnana sína, en þeir voru eitt sinn grafreitir.  Í dag eru engar múmíur eftir, en turnarnir standa enn og eru fallegir á að líta.  Á leiðinni heim, komum við við hjá fólki sem býr rétt hjá, við sára fátækt.  Það var mjög athyglisvert að sjá hvernig fólk dregur fram lífið á mismunandi hátt.  Ekki var neitt rafmagn að finna hjá þeim, eða neinn vestrænan lúxus.  Þau virtust samt vera hamingjusöm við að yrkja jörðina og lifa á skepnum og landsins gæðum.

Næsta dag lagði ég af stað til Bólivíu, gegnum Copacabana, þar sem ég borðaði hádegismat og svo var haldið áfram til La Paz.  Þar hef ég eytt 3 dögum og líkar ágætlega.  Ég er staddur í miðbænum og er umferð, bæði bíla og gangandi mikil hérna.  Ég fór í fyrradag á pósthúsið og sendi ein 7.5 kíló af dóti heim.  Ég þurfti að ganga í gegnum fíkniefnaleit, endurpökkun og stimplun á tveimur mismunandi skrifstofum, áður en ég lét vigta draslið og fyllti út 4 eyðublöð í þríriti.  Ekki nóg með það, heldur þurfti ég að vísa vegabréfi við póstmeistarann.  Eins gott að ég er þolinmóður að eðlisfari.

Í kvöld fer ég með rútunni til Cochabamba og þaðan til Sucré.  Ég skelli svo inn myndum fljótlega.

Bless, elskurnar!

English:

I left Cuzco on the ninth day.  I was going with Simon and Chloe, people I met in Quito, but we missed each other and they left to Puno ahead.  I took the next train and arrived around 18:00 in Puno.  Of course a travel agent greeted me and rode with me in the taxi to the hotel I had been recommended by Alexandra in Cuzco (a german girl I met in the hostel in Cuzco).  Nestor, the travel agent, had of course his own hotel in mind, and tried the best he could to avoid me staying with Jenny at Posada Kusillos.  I didn´t cave in and do not regret it, because more wonderful atmosphere I haven´t known in any hotel.  Jenny is one of the most wonderful person I have recieved the honor to know.  She hugged and kissed me every time I left or came home again from a trip.  She saw to it I lacked nothing and even went to the store to buy me some beer!

I let Nestor order me a trip to the Uros islands, but that is the name of the islands the locals make out of reeds grown in the lake.  Each island lasts around 20 to 30 years, according to the quality of the reeds.  We arrived on two islands and got to know the life of the locals.  I was surprised to learn that the people use solar panels to make electricity and use that to watch TV and such.  They do evolve and go with the times.  I brought with me some fruits and candy, which was very popular with the younger ones.  I also bought a souvenir; a small replica of a boat, made of reeds, which the locals use to travel from one place to another.  E.g. on one of the islands which acts as a school, and a teacher comes from Puno to teach the children.

After Uros we sailed on to Taquile, but that is an island farther out in the lake,  famous for the view of the lake and I was not disappointed with that.  In fact, the top was not easy to reach, because the island is quite tall, hence the view.  Lake Titicaca is located at 3.800 meters and the air is quite thin there.  That caused me, and others, to get very tired, very soon and it took me a long time to reach the top, but I made it in the end.  We had lunch on one of the local restaurants and after that set sail for Puno, where Jenny hugged and kissed me.

The next day, I left for Sillustani.  That is a zone, famous for it´s towers, which were one tombs.  Today, there are no mummies left, but the towers still stand tall and are pretty.  On the way home, we visited some poor, local people.  It was very interesting to see how they live without electricity or any other western luxury.  They still looked very happy to live in peace with their crops and farmyard animals.

The next day I left for Bolivia, via Copacabana, where I had lunch and then went on to La Paz.  There I have spent 3 days and like it.  I am located in the centrum and the traffic, both vehicle and pedestrian is very heavy.  I went to the post office the other day and sent 7.5 kilos of stuff home.  I had to go through narcotic search, repackeging and stamping in two different offices before I had the stuff weighed and filled in 4 papers in 3 layers.  To top that, I had to show the postmaster my passport!  Just as well I am a patient man.

Tonight, I take the bus to Cochabamba and from there to Sucré.  I will put in some photos soon.

Bye darlin´s!